174 lata historii kolei w Gdańsku. Wszystko zaczęło się przy Bramie Nizinnej
17 lipca 1852 roku pierwszy pociąg przybył na stację Brama Nizinna w Gdańsku. Linia kolejowa, która dotarła do Gdańska z Tczewa, była odgałęzieniem Pruskiej Kolei Wschodniej. Nowo uruchomiona stacja powstała przy ul. Toruńskiej w pobliżu Bramy Nizinnej, od której wzięła swoją nazwę. Wjazd na dworzec prowadził przez miejskie fortyfikacje, a obiekt był otoczony wodami Motławy.
Pierwotny projekt dworca był inspirowany stylem angielskiego gotyku. Z biegiem lat budowla była rozbudowywana, a w 1886 roku zyskała połączenie z centrum miasta oraz Targiem Rybnym dzięki tramwajowi konnemu. Na koniec XIX wieku tory dotarły na Wyspę Spichrzów oraz do Dolnego Miasta.
Gdańsk potrzebował większego dworca. Tak powstał obecny Dworzec Główny
W miarę rozwoju kolei, stacja przy Bramie Nizinnej stała się niewystarczająca dla rosnących potrzeb. Jej lokalizacja nie umożliwiała dalszej rozbudowy, co skłoniło do decyzji o budowie nowego dworca pod koniec XIX wieku.
Obecny Dworzec Główny otwarto w 1900 roku, a stacja Brama Nizinna zaczęła obsługiwać głównie ruch towarowy. Do 1910 roku linia z Tczewa do Gdańska była jednotorowa, co zmuszało pasażerów kierujących się do Berlina czy Królewca do przesiadki. Drugi tor został oddany do użytku w 1911 roku.
W czasie I wojny światowej dawny dworzec został przekształcony w punkt odpraw celnych i szpital polowy Czerwonego Krzyża. Budynek zniszczono w 1945 roku, a w kolejnych latach teren pełnił różne funkcje aż do sprzedaży przez PKP w 2014 roku, kiedy to zniknęły ostatnie resztki dawnej stacji.
Nowy Dworzec Główny stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych symboli Gdańska, a jego unikalna architektura zaowocowała dwiema kopii na świecie.
Bliźniaki gdańskiego dworca na świecie
Najstarsza kopia gdańskiego dworca znajduje się w Colmar we Francji. Zbudowano ją w latach 1905–1907, kiedy region ten był częścią Cesarstwa Niemieckiego. Projekt stacji, autorstwa Paula Thömera, okazał się na tyle udany, że administracja Cesarskich Kolei Alzacji-Lotaryngii wykorzystała go jako wzór. Po I wojnie światowej, kiedy Alzacja wróciła do Francji, z fasady usunięto pruskiego orła cesarskiego. Budynek przetrwał II wojnę światową i do dziś pełni ważną rolę jako dworzec kolejowy.
Druga kopia znajduje się w japońskim Imari na wyspie Kiusiu, gdzie funkcjonuje jako luksusowy pałac ślubów. Historia tego miejsca rozpoczęła się w 1983 roku, gdy japoński przedsiębiorca Shigemi Yoshida, zachwycony zdjęciem gdańskiego Dworca Głównego, postanowił go odtworzyć. W 1984 roku otwarto Royal Chester Imari, który od tego czasu służy jako elegancki dom weselny.