Obudził lwa w swoim sercu
Mjr Władysław Dąbrowski brał udział w walkach pod Capracottą, Genuą, a także w bitwach o Ankonę, Bolonię i Monte Cassino.
Prezydent Karol Nawrocki podczas uroczystości na Monte Cassino odniósł się do jego osiągnięć:
– To nie jest odległa historia – to historia o ludziach, którzy są obok nas, w tym major Dąbrowski, który otrzymał jedno z najwyższych odznaczeń państwowych. To jego historia.
Obudził lwa w swoim sercu, jak pragnął generał Anders, i był gotowy walczyć o wolność Włoch, Europy oraz Polski. To historia człowieka, który jest tuż obok nas.
- mówił prezydent.
Klasztor na Monte Cassino odgrywał kluczową rolę na tzw. linii Gustawa, gdzie Niemcy zablokowali aliantom drogę do Rzymu. Bitwa toczyła się od stycznia do maja 1944 roku, znana również jako bitwa o Rzym.
Po kilku nieudanych próbach zdobycia klasztoru, to 2. Korpus Polski pod dowództwem gen. Władysława Andersa zawiesił biało–czerwoną flagę nad zdobytym obiektem. W trakcie bitwy o Monte Cassino zginęło 923 polskich żołnierzy, 2931 zostało rannych, a 345 uznano za zaginionych.
Bogaty życiorys żołnierza
Władysław Dąbrowski urodził się 6 października 1924 roku w Warszawie. Wkrótce po urodzeniu rodzina przeniosła się do Nowogródka, gdzie ojciec, były legionista, zaczął pracować jako rusznikarz w policji. Spokojne życie rodziny przerwała 17 września 1939 roku agresja sowiecka na Polskę. Nowogródek został zajęty przez Rosjan, a ojciec został internowany na Litwie.
Wraz z matką i bratem 13 kwietnia 1940 roku Władysław Dąbrowski został deportowany do kołchozu im. Kirowa koło Noworosyjska w Kazachstanie, gdzie ukończył kurs traktorzysty i przez pewien czas pracował w tym zawodzie.
Po agresji niemieckiej na ZSRR i podpisaniu porozumienia Sikorski-Majski, Władysław Dąbrowski wstąpił do Armii gen. Władysława Andersa. Początkowo przydzielono go do wojsk pancernych, jednak szybko skierowano do batalionu „S”, elitarnego oddziału o wysokich walorach bojowych, który stał się podstawą reaktywacji 15. Pułku Ułanów Poznańskich.
Wraz z Armią Andersa przeszedł cały proces szkoleń oraz szlak bojowy, zajmując się rozpoznaniem i prowadzeniem wozów pancernych.
Po zakończeniu wojny, 24 lutego 1947 roku, powrócił do Polski i na stałe osiedlił się w Gdańsku.
Biogram majora na podstawie informacji Muzeum II Wojny Światowej