Adam Borowski, który urodził się 6 marca 1926 roku, zmarł w 2026 roku, mając 100 lat. W czasie swojego życia był odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Warszawskim Krzyżem Powstańczym oraz Medalem „Pro Patria”. Jego ojciec był oficerem 66. Kaszubskiego Pułku Piechoty w Chełmnie i przed wybuchem II wojny światowej organizował Batalion Obrony Narodowej w Kościerzynie.
W okresie okupacji Adam Borowski był aktywnym członkiem Armii Krajowej. W Powstaniu Warszawskim walczył pod pseudonimem "Nikita" w Zgrupowaniu "Chrobry II", kłamując o swoim wieku, aby zostać przyjętym do służby. Brał udział w walkach w dzielnicy Wola, gdzie miały miejsce jedne z najcięższych starć i zbrodni na ludności cywilnej. Po upadku powstania trafił do niewoli niemieckiej, spędzając resztę wojny w obozach jenieckich.
Po wojnie, w 1947 roku, Borowski powrócił do Polski, ukończył studia ekonomiczne i rozpoczął pracę w handlu zagranicznym. Osiedlił się w Gdańsku, gdzie spędził resztę życia. Na emeryturze zaangażował się w działalność społeczną i kombatancką, chętnie uczestnicząc w spotkaniach z młodzieżą, dzieląc się swoimi doświadczeniami z okupacji i powstania.